expositie ALLES GROEN

21-03 t/m 10-05-2026

Groen is nooit zomaar groen: het kan troosten, verleiden én uitdagen. In deze tentoonstelling laten kunstenaars zien hoeveel verhalen er in één kleur passen. Van koel neon tot mosachtig donkergroen: elke tint vertelt iets over tijd, verlangen en landschap. Sommige werken trekken je naar binnen als een bosrand, andere snijden als een verkeerslicht. Soms voelt het als een wandeling door een stille tuin, maar soms ook als een luid signaal.  

Je ziet schilderijen, tekeningen en fotografie van Astrid de Pauw, Jan Theun van Rees, Baukje Spaltro, Julius Stibbe,  Anneke Timmerman en Marius van Zandwijk. Marianne Roodenburg is de curator van de tentoonstelling.

Kom kijken. Groen blijkt verrassend onrustig. Neem iemand mee, dit is er één om samen te zien.

 

Meer informatie over de kunstenaars:

Astrid de Pauw tekent. Haar tekeningen bestaan uit een veelheid aan vormen en kleine lijnen, die allen een beetje lijken te bewegen op het papier. Als kijker bevindt je je  in een observatieruimte waar je in haar werk langzaam een gedachte ziet ontstaan. Ze bouwt haar beelden in lagen op: lijn, toon en licht krijgen de tijd om samen een eigen organisch wereld te vormen van planten, vruchten, luchten, takken en bladeren. Het is als een droom en een realiteit in één beeld gevangen.

Jan Theun van Rees richt zich in zijn werk op het zien, het waarnemen van een ruimte. Vaak maakt hij foto’s van ruimtes die onopgemerkt blijven, verborgen ruimtes, maar ook ontmantelde ruimtes. Architectuur, licht en perspectief worden bij hem geen decor, maar zijn het eigenlijke onderwerp. Zelf bouwt hij ruimtes met doeken en andere materialen. De foto’s hiervan zijn het enige bewijs dat die plekken ooit bestaan hebben. Soms ontstaat een plek pas echt in het moment van ensceneren en fotograferen: tijdelijk, met plantachtige vormen, theatraal, een kennismaking met de tegenstelling tussen organische en architectonische vormen. Zijn foto’s spelen met de spanning tussen geconstrueerde omgevingen en de lichamelijke ruimtelijke ervaring. Waar ben je en hoe voelt dit?

Baukje Spaltro wil door middel van haar schilderijen een stad op een andere nieuwe manier laten zien: als een dynamische, lokale samenleving, waar elke stadswijk een unieke ziel heeft. Zij daagt het publiek uit om de stedelijke ziel te ervaren. Zij werkt in Amsterdam en Milaan, en ziet de stad als iets dat we samen construeren. Zij schildert de waargenomen sfeer en het gevoel van de stedelijke gebieden in plaats van het werkelijke, fysieke beeld van elke stad. Zo wordt kleur een sociaal instrument: niet decoratief, maar een manier om de ziel van een wijk zichtbaar te maken. Het moment, de plek en het samenspel van natuurlijk licht zijn cruciale elementen. Het resultaat is een betoverende symfonie van fluorescerende en tonale kleuren die dansen op haar doeken.

Julius Stibbe plaatst de schilderkunst centraal. Hij wordt gedreven door verf en kleur. De verf ligt dik en tastbaar op het doek, vaak aangebracht met een paletmes: schilderen als fysiek proces. Waar hij eerder figuratie raakte, richt hij zich steeds meer op abstracte en amorfe vormen. Zijn beelden blijven op de grens van herkenning: je denkt iets te zien, maar het glipt weer weg. Al met al zijn de schilderijen als barometers die de stemming van de dag weerspiegelen. Zijn uitgangspunt is het leven nemen zoals het komt: het mooie en het lelijke, de lichte en de donkere kanten, het sublieme en het alledaagse. Gevoel, dagelijkse ervaring en intuïtie sturen de compositie, niet het vooraf bedachte verhaal.

Anneke Timmerman maakt constellaties : een web van onzichtbare verbindingen tussen kleine schilderijen. De muur waar haar werk hangt, gedraagt zich als de verbindende factor. Schilderen is voor haar als de aandacht voor het alledaagse. Zij is benieuwd hoe beelden onderling en in samenhang met elkaar een betekenis oproepen, terwijl ze toch afzonderlijk niets met elkaar te maken hebben. Overal ziet zij beelden. Vaak onbeduidend, zoals straatstenen, een putdeksel, de reflectie van boomstammen in water. Alles wat ‘aanspoelt’ kan gebruikt worden, veel spoelt weer weg, sommigen nestelen zich in haar hoofd. Dit is wat zij schildert. Later combineert zij losstaande werken en brengt ze samen in veranderende verzamelingen op de muur.

Het werk van Marius van Zandwijk kan het best worden omschreven als schilderijen van ongewone plekken. Plekken die hij intuïtief kiest. In elk werk brengt hij drie perspectieven samen: eigen ervaring, verhalen van anderen en de materie van de plek. Die combinatie maakt het landschap nooit neutraal; het wordt een drager van betekenis en conflict. Zijn werk is daarmee tegelijk persoonlijk en maatschappelijk: intiem kijken naar de collectieve geschiedenis. De laatste jaren ligt de nadruk op zijn zoektocht naar plekken waar het samengaan van cultuur en natuur duidelijk te zien is. Kunnen we de natuur beheersen terwijl die vaak zo oncontroleerbaar is?

 

Het werk op de foto is van Anneke Timmerman.

Ga terug